Bang! Met een klap zit ik in de film. Meteen al in het begin. Toch kan het niet verhinderen dat bij de eerste schok van 11:14 ook even de actualiteit door mijn hoofd speelt. Auto, viaduct, ongeluk. Maar de actualiteit is al snel vergeten als een volkomen idiote samenloop van omstandigheden zich voor me ontrolt.

Vijf keer achter elkaar wordt ongeveer dezelfde tijdspanne vanuit een ander personage getoond. Na een tijdje is het globale verhaal wel duidelijk, maar de drang naar de precieze feiten houdt me bij de les. Tot in de laatste minuten wordt er informatie vrijgegeven die ik niet meer had verwacht. (Dit in tegenstelling tot wat de recensent van NRC Handelsblad me had verteld.)

Als ik weer buiten sta probeer ik het verhaal nog eens chronologisch te herstructureren, en kom tot de conclusie dat het jammer is dat ik in m'n eentje naar de bioscoop ben gegaan. De onherroepelijke schuldvraag die de film oproept lijkt minder interessant. Het oordeel is snel geveld. Iedereen is schuldig, hoewel sommigen misschien meer schuldig zijn dan anderen.

Ik had nog nooit van de film gehoord, maar de woorden pre-apocalyptisch en absurditeit die mijn blik vingen, deden mij besluiten Songs from the second floor (Sånger från andra våningen, 2000) mee te nemen uit de videotheek. Deze Zweedse film van Roy Anderson heeft niet echt een plot, maar wel boeiende personages en een beklemmende sfeer. Een sfeer die me in eerste instantie deed denken aan die van de Coen brothers, maar Alex van Warmerdam komt misschien dichter in de buurt, mede door de stilstaande camera. Als ik de pauzeknop van de afstandsbediening indruk, wordt mijn tv een schilderij van Edward Hopper.

Het is niet makkelijk om te vertellen waar een absurde film zonder plot over gaat. Maar belangrijk is het lijden, en dan met name het lijden dat mensen elkaar aandoen en het schuldgevoel erover. Dat dit een terugkerend thema is in het werk van Anderson maakt de documentaire duidelijk die als extra op de dvd staat.

Nog niet overtuigd? Dan kan ik nog melden dat de muziek is gemaakt door Benny Anderson van ABBA. Of had ik dat beter niet kunnen vertellen?

'Een film over het harde literaire leven in Parijs' was ons door een recensie beloofd. Maar Comme une image bleek een familiedrama tegen de achtergrond van een jaloers en hielenlikkend schrijversmilieu. Dat het om schrijvers ging, bleek vooral uit het klagen over gebrek aan inspiratie en het noteren van zeldzame invallen in een Moleskine notitieboekje. Wat de schrijvers literair bezighield was niet belangrijk, wel de vraag of ze op het juiste feestje waren.

Dramatisch middelpunt was de iets te mollige dochter van een succesvolle schrijver/uitgever. Zij (en dus ook de kijker) werd zo vaak geconfronteerd met haar omvang dat ik dacht 'ja, meisje nu weet ik wel dat je dik bent'. Maar aan het 50-plus publiek dat we in Cinecenter aantroffen (ja, we voelden ons weer eens lichtelijk misplaatst), ontlokte het kreten als 'ach, wat zielig' en 'wat een vervelende man' (over haar vader). Die vader was wel zo vervelend, en vooral blind voor de problemen van haar dochter, dat zijn personage volkomen ongeloofwaardig werd. Ten slotte liep de film ook nog eens goed af, wat de geloofwaardigheid helemaal onder het vriespunt deed zakken.

Ook een Franse film met dezelfde thematiek: A ma soeur (Fat Girl) van Chaterine Breillat. Te huur in de videotheek en veel beter, bovendien loopt het lekker slecht af. Of had ik dat niet mogen verklappen?