Een nieuw decennium, een nieuw geluid. Met trots presenteert Literanita op donderdag 28 januari a.s. in de Nieuwe Anita te Amsterdam de eerste avond van een tweemaandelijks programma waarin proza en poëzie, fictie en non-fictie van bekende en onontdekte auteurs elkaar afwisselen. Het leek ons toepasselijk om 2010 in te luiden met het thema Hoop, want dat er veel moois is, zal ook op deze avond duidelijk worden.

Voor u zullen optreden: F. Starik, dr. Roland van der Vorst, Ivo Victoria, Bernard Wesseling, Maartje Wortel en Merel Roze.

U bent van harte welkom op donderdag 28 januari a.s.
De deuren gaan open om: 20.00 uur. Aanvang 20.45 uur, geen toegang tijdens de optredens.
Entree: 2 euro.
Adres: Nieuwe Anita, Frederik Hendrikstraat 111, Amsterdam Lees verder...

Mijn boekenkast puilt uit, bovendien moet er plaatsgemaakt worden voor nieuwe boeken. Ja het leven gaat door. Onderstaande titels mogen weg. Mocht je interesse hebben, stuur me een mailtje op freekatzebralogdotnl.Wat betreft de prijs, daar komen we wel uit. Ruilen kan ook, maar ik ben vrij selectief.

Nederlands en vertaald
Russel Artus - Een zweem van onvolmaaktheid
Louis Paul Boon - Abel Gholaerts
Natan Englander - Verlost van vleselijke verlangens (verhalen)
Jean Paul Franssens - Een reiziger op weg naar de Zwitserse Alpen
Arnon Grunberg - Amuse gueule
Arnon Grunberg - De asielzoeker
Carlos Fuentes - Diana, de eenzame jachtgodin
Otto de Kat - Man in de verte
Freek de Jonge - Losse nummers
Freek de Jonge - Zaansch veem
Fouad Laroui - Het tragische einde van Philomene Tralala
Sandro Veronesi - Waar gaat die vrolijke trein naartoe
Henk van Woerden - Tikoes

Engels
Martin Amis - Yellow dog
Rick Moody - Purple America
Anne Rice - The tale of the bodythief

(wellicht later ook prijzen, beschrijvingen en foto´s)

Voor mijn werk ben ik van 1 december 2007 tot 20 januari 2008 in Suriname. Een mooie gelegenheid om weer te beginnen met bloggen, maar wel op de pagina hiernaast.

En als ik dan toch bezig ben, kan ik ook wel even vertellen dat donderdag in de Bitterzoet Voicst (dat toch al de rode draad op mijn weblog was) onder hun inmiddels wel bekende schuilnaam The White Beer Belly Butchers weer stevig tekeer ging. De nieuwe nummers beloven veel voor de nieuwe plaat die in januari uitkomt. Een zeer positieve verrassing waren twee bazers die ook oude nummers een nieuwe impuls gaven.

Jee, dit voelt vertrouwd... zal ik...

Lichtkunst in het Seinhuis is een kunstproject in het voormalige seinhuis van NS-station Muiderpoort te Amsterdam-Oost: elke avond van zonsondergang tot even na middernacht is er een lichtkunstwerk te zien vanuit de omgeving, vanaf de perrons en vanuit de trein. Vanaf 26 november is het de beurt aan de in Amsterdam residerende Amerikaanse beeldend kunstenaar Eric Staller om een werk te tonen. Met behulp van videoprojecties verandert Staller het seinhuis in een groot aquarium op poten: een stille onderwaterwereld niet onder, maar ver bóven de zeespiegel. Het werk heeft geen titel, maar spreekt dan ook volledig voor zichzelf.

Momenteel in de Melkweg, een amusante tentoonstelling van straatfotografie van Robert Swart.

Met deze foto vraagt Alzheimer Nederland aandacht voor zijn collecteweek. Volgens de site is dat omdat het beeld op de poster van de kale man met zijn bril op het achterhoofd vervreemdend werkt , en een beeld oproept van verwarring. Een treffende manier om het gevoel en de emoties die bij dementie spelen in een beeld te vangen.

Ik dacht zelf meer aan: 'Ik mag dan wel Alzheimer hebben, maar ik ben niet op m'n achterhoofd gevallen.'

Vanwege de actualiteit huurde ik dit weekend de dvd van De Dominee, een film geïnspireerd op het leven van de in 1991 geliquideerde drugsbaron Klaas Bruinsma. In de bioscoop zag ik zondag Diep, een fijngevoelig drama over een meisje dat haar seksualiteit ontdekt.

Qua genre hebben beide films niks gemeen, het contrast tussen de kille onderwereld en de warme close-ups uit Diep kan bijna niet sterker zijn. Toch is er een belangrijke overeenkomst. Ze spelen zich beide af in de jaren zeventig.

Diep speelt zich niet alleen af in de jaren zeventig maar ademt die uit. De film lijkt door een filter van vergeelde polaroids te zijn opgenomen. Scandinavische behangetjes, bruin met oranje lampen, vakantie naar Frankrijk, vrije seks, NVSH en echtscheiding zijn maar een paar elementen die me bijna een rebirthing bezorgen. Zelfs een tijdloos ontworpen bank wordt met een paarse bekleding onmiskenbaar in de tijd geplaatst. Als je er op gaat letten, ga je je afvragen of de attribuutverzorgers niet te veel hun best hebben gedaan. Maar de film is sterk genoeg om niet in de bruine plafonds en donkergroene badkamertegeltjes te verdrinken.

Omdat misdaad van alle tijden is, zijn de jaren zeventig in De Dominee iets minder nadrukkelijk aanwezig. Maar ook daar moeten de makers veel plezier hebben gehad met het bij elkaar zoeken van in perfecte staat verkerende Renault 4’tjes, bruine tv’s met opbollende beeldbuis en paarse gordijnen. Alleen het trainingsjackje van Tygo Gernandt is ook vandaag de dag weer hip.

Toch viel me één anachronisme op in Diep. Als Heleen haar vader komt opzoeken op haar kantoor vraagt hij gemaakt opgewekt ‘Hoe gaat ie?’ Dat heb ik voor de grijze telefooncellen uit het straatbeeld verdwenen nog niemand horen zeggen.

Wat? U heeft mij niet eens gemist? U heeft niet eens gemerkt dat ik al bijna twee maanden geen stukje meer op deze site heb geschreven? Heb ik de afgelopen drie jaar dan maar een beetje voor de kat z’n viool lopen loggen? Mooie boel is dat!

Lees verder...