'Een film over het harde literaire leven in Parijs' was ons door een recensie beloofd. Maar Comme une image bleek een familiedrama tegen de achtergrond van een jaloers en hielenlikkend schrijversmilieu. Dat het om schrijvers ging, bleek vooral uit het klagen over gebrek aan inspiratie en het noteren van zeldzame invallen in een Moleskine notitieboekje. Wat de schrijvers literair bezighield was niet belangrijk, wel de vraag of ze op het juiste feestje waren.

Dramatisch middelpunt was de iets te mollige dochter van een succesvolle schrijver/uitgever. Zij (en dus ook de kijker) werd zo vaak geconfronteerd met haar omvang dat ik dacht 'ja, meisje nu weet ik wel dat je dik bent'. Maar aan het 50-plus publiek dat we in Cinecenter aantroffen (ja, we voelden ons weer eens lichtelijk misplaatst), ontlokte het kreten als 'ach, wat zielig' en 'wat een vervelende man' (over haar vader). Die vader was wel zo vervelend, en vooral blind voor de problemen van haar dochter, dat zijn personage volkomen ongeloofwaardig werd. Ten slotte liep de film ook nog eens goed af, wat de geloofwaardigheid helemaal onder het vriespunt deed zakken.

Ook een Franse film met dezelfde thematiek: A ma soeur (Fat Girl) van Chaterine Breillat. Te huur in de videotheek en veel beter, bovendien loopt het lekker slecht af. Of had ik dat niet mogen verklappen?